Historie Vuurtoren Schiermonnikoog
 Het begin
Al vanaf de Middeleeuwen stonden er kapen op Schiermonnikoog ter geleiding van de schepen. Vanwege de herhaaldelijke wijzigingen van de zandbanken en vaargeulen rond het eiland moesten deze kapen met regelmaat worden verplaatst of vervangen.
 De bouw van de huidige torens
De kust hier was echter niet verlicht en omdat het scheepvaartverkeer in belang toenam in dit gebeid werd in 1853 besloten dat er twee torens gebouwd moesten worden. Ontwerper werd H.G. Jansen, in samenwerking met A. van Rhyn. De torens zouden een lichtenlijn vormen en werden gefundeerd op hardstenen platen. De vuurtorens kregen een vast licht met een optiek van de 3e grootte en gevoed door petroleum. De lichthuizen werden gefabriceerd door L.I. Enthoven & Co uit Den Haag, die later ook de segmenten voor de vuurtoren van Breskens zouden gieten.
 De binnentoren wordt watertoren
Toen de buitentoren in 1911 een draailicht kreeg was één vuurtoren voldoende voor de herkenning van de kust en werd het binnenlicht gedoofd. Deze kreeg toen de functie van watertoren.
 Veranderingen in de 20e eeuw
Bij de elektrificatie in 1924 werd het gloeilicht vervangen door een Brandarislamp. De toren heeft een ijzeren raamwerk gehad met geleidelichten voor de scheepvaart, maar deze is in 1951 tijdens de bouw van het uitkijklokaal verdwenen.
In 1979 werd het lichthuis van de toren vernieuwd en er kwam een radarantenne op. In de zomer van 1998 is de toren geheel rood geschilderd.
 Zeeverkeerspost
De toren is 24 uur per dag bemand en geeft informatiebulletins om 00:30, 02:30 en iedere daar op volgende twee uren (MET). In deze uitzendingen verstrekt de toren weerberichten voor de Nederlandse kustwateren en van de Noordzee de Duitsche Bocht. Ook vermeldt de toren alle bijzonderheden die van belang zijn voor de scheepvaart en een veilige navigatie. De toren is niet meer geopend voor publiek.