In 1880 is
begonnen met de bouw van deze ruim 50 meter hoge toren in de westelijke
duinen van Ameland. Het is de laatste toren die Harder heeft ontworpen. De vuurtoren is gefundeerd op granietblokken.
De toren kreeg meteen een draailicht van 1e grootte (dat wil zeggen
een brandpuntsafstand van 92 centimeter) en het licht was het eerste
groepsschitterlicht in Nederland met een groep van 3 schitteringen
in 30 seconden. In 1905 had de toren een petroleumlicht en was de
lichtsterkte 24 000 cd. Dit licht werd in 1911 vervangen door een
gloeilicht wat ervoor zorgde dat de lichtsterkte vervijfvoudigde.
In november 1923 werd het licht geëlektrificeerd en kwam er een
80V Brandarislamp in. Nu werd de lichtsterkte meer dan 3 miljoen candela.
De Tweede Wereldoorlog
In mei 1940 werd de optiek van deze toren kapotgemaakt door de Nederlandse Marine, die wilde voorkomen dat de Duitsers het licht van de vuurtoren gebruikten voor navigatie. Na de oorlog werd in juni 1945 een vast hulplicht geplaatst, dat op 28 mei 1952 werd vervangen door een optiek dat afkomstig was uit de betonnen toren van Ouddorp. Deze was op 5 mei 1945 opgeblazen maar de optiek was al eerder in veiligheid gebracht. Het karakter werd toen Fl(3) 15s.
Huidige situatie
In 1988 is het
lichthuis van de toren vervangen zoals bij veel vuurtorens rond die
tijd. De vuurtoren kreeg toen gelijk een radarantenne. Op 22 maart
1996 is deze antenne vervangen door een groter exemplaar. Voorheen
had de toren een radiobaken met kensein AD, maar sinds enige tijd
is dit baken niet meer in functie. De toren is 's zomer bemand zolang
als het licht is, 's winters van half negen tot half vijf. De toren
is het gehele jaar geopend voor publiek, met verschillende exposities
op de etages over bijvoorbeeld de KNRM en wrakkenkaarten.